Rust-out: de nieuwe burn-out van verveling

We kennen de burn-out inmiddels allemaal: te veel werk, te weinig herstel, te lang doorgaan. Er bestaat ook een andere kant, die minder aandacht krijgt maar net zo uitputtend kan zijn: langdurig te weinig uitdaging. Op sociale media noemen ze dat een rust-out.

Rust-out is geen erkende term uit de arbeidspsychologie, maar vooral een label dat nu viraal gaat. Het verschijnsel zelf is niet nieuw. Al in 2007 beschreven de Zwitserse onderzoekers Rothlin en Werder wat zij bore-out noemden: langdurig onderbenut worden op je werk, met verveling en verlies van zingeving als gevolg. In Nederland noemen we het meestal bore-out of onderbelasting.

Dat betekent niet dat je de halve dag niets zit te doen. Je kunt het druk hebben en je tóch vervelen: je agenda zit vol, je dossiers stapelen zich op, en ondertussen vraag je je steeds vaker af waar je eigenlijk mee bezig bent.

Rust-out is meer dan verveling

Iedere baan heeft saaie dagen, dat is geen probleem. Het wordt anders wanneer je langere tijd nauwelijks wordt uitgedaagd, je werk voorspelbaar wordt of je het gevoel hebt dat je capaciteiten amper worden gebruikt. Dat gaat vaak langzaam: je bent ooit enthousiast begonnen en er in de jaren daarna uit gegroeid, of je hebt genoeg werk dat nauwelijks iets van je vraagt. Ook dat kan uitputten, niet omdat je te veel moet, maar omdat je te weinig wordt geprikkeld.

Hoe ontstaat een rust-out?

Vaak groeit je werk niet meer met je mee. Wat eerst nieuw en spannend was, doe je inmiddels op routine, en als bijna alles routine wordt, gebeurt er weinig meer in je hoofd. Je kunt jarenlang uitstekend functioneren binnen een structuur die zelf nauwelijks verandert, en merkt soms pas laat dat je talenten weinig meer worden aangesproken. Misschien ben je goed in analyseren of oplossen, maar bestaat je werk vooral uit uitvoeren volgens een vast stramien. Dan kun je prima presteren zonder dat je je nog betrokken voelt.

Ook gebrek aan betekenis speelt mee. Je rondt taken af, levert wat er van je wordt gevraagd, en toch blijft er aan het eind van de dag iets onbevredigends hangen. Niet omdat je niets hebt gedaan, maar omdat wat je deed nauwelijks iets van je vroeg.

Dat gevoel van wel presteren maar niet voelen schrijf ik ook in het artikel Als alles klopt, waarom voelt het dan niet zo?

Soms houd je het zelf ook in stand

Niet iedere rust-out ontstaat doordat een werkgever je jarenlang verkeerd inzet. Soms blijf je zelf ook lang zitten waar het comfortabel is. Je kent het werk, je kent de mensen, het salaris komt binnen, dus denk je misschien: ik heb eigenlijk niets te klagen.

Dat kan kloppen. Het zegt alleen niets over of dit werk nog bij je past.

Hoe merk je dat onderprikkeling begint te knagen?

Vaak niet doordat je letterlijk niets te doen hebt, maar doordat je steeds minder nieuwsgierig wordt. Je stelt simpele taken uit, ergert je sneller of merkt dat je cynischer wordt. Ook kun je aan het eind van de dag moe zijn terwijl je nauwelijks iets hebt gedaan wat echt concentratie of denkwerk van je vroeg. Langdurige onderprikkeling is mentaal vermoeiend.

Wat kun je ermee?

Probeer eerst uit te zoeken wat er precies ontbreekt: verantwoordelijkheid, vrijheid, inhoudelijke uitdaging, ontwikkeling, of het gevoel dat jouw werk ergens toe leidt. Soms kan dat binnen dezelfde functie worden opgelost, met een ander project of werk dat beter aansluit bij wat je kunt. Soms kom je tot de conclusie dat er weinig meer te halen valt.

Niet iedere saaie dinsdag is een rust-out. Maar als je al maanden op automatische piloot werkt: wanneer deed je voor het laatst iets op je werk waar je echt energie van kreeg?

Lees ook: Waarom je lichaam niet ontspant.

Geschreven door Jessica Bijvang op 18 augustus 2026

Psychodynamisch coach en counselor. Begeleidt professionals in verantwoordelijke functies binnen overheid, rechtspraak, veiligheidsdiensten, zorg en onderwijs. Verbindt wetenschappelijke inzichten met een holistische visie op mens, werk en ontwikkeling.