06 Apr India vond mij: Een reis voorbij het verstand

Soms neem je een besluit dat totaal onlogisch voelt, maar dat diep van binnen de enige juiste weg blijkt te zijn. Midden in de chaos van India ervoer ik tien jaar geleden wat er gebeurt als je de controle durft los te laten. Dit is het verhaal van een onverwachte reis, een pijnlijke knie en de kracht van het onbekende.

Ik had net een intensieve opdracht afgerond die veel van me had gevraagd. Ik voelde aan alles dat ik afstand nodig had, een pauze. Waarvan precies, dat wist ik niet. De roep van India kwam uit het niets, als een woord in mijn gevoel. En voordat ik me kon bedenken, boekte ik een ticket.

Daarna kwamen de gedachten: Jeetje, wat heb ik gedaan? Is dit wel verstandig? De omgeving hielp niet mee; ik kreeg talloze waarschuwingen over de risico’s van solo-reizen als vrouw. Hun argumenten waren valide, maar ik bleef bij mijn besluit. Ik koos voor het avontuur, dwars tegen de logica van mijn omgeving en mijn eigen verstand in.

De roep van Varanasi

Reizen in India is intens. Je zintuigen staan voortdurend “aan”. Je kijkt, luistert, ruikt en denkt regelmatig: klopt dit wel?Het land kent geen voorzichtige benadering. Ik sliep in Airbnbs die voormalige paleizen waren, maar werd ook geconfronteerd met een intense armoede die me diep verdrietig maakte.

Die tegenstellingen schuren. Je kunt niet wegkijken. Zeker wanneer je alleen reist, dwingt het land je tot een rauwe vorm van aanwezigheid. Ik had geen vastomlijnd plan, maar één ding wist ik zeker: ik moest naar Varanasi. Mijn hart verlangde daarnaar, zonder dat ik kon uitleggen waarom.

Kortsluiting in de heilige stad

In Varanasi leek alles samen te vallen. Langs de ghats speelt het leven zich af in al zijn facetten: dood en leven, verbranding en devotie, afscheid en viering. Ik was niet op zoek naar spirituele ervaringen, maar ik kreeg ze meerdere malen, ongevraagd.

Terwijl ik op een ochtend vanaf mijn balkon naar de Ganges keek, uitkijkend over de wereld beneden mij en alles wat er langs de rivier gebeurde, was daar ineens een diepe, scherpe pijn in mijn linkerknie. Uit het niets. Ik probeerde nog wat oefeningen te doen in de hoop dat het zou oplossen, maar de pijn werd alleen maar erger. In een stad als Varanasi, die volledig bestaat uit smalle steegjes en eindeloze trappen, is een pijnlijke knie wel het laatste wat je kunt gebruiken.

In stilte vroeg ik mezelf wat ik nodig had. Het antwoord kwam verrassend helder: ik moest naar een yogaschool. Mijn ratio schreeuwde dat ik naar een dokter of een fysio moest gaan, maar mijn intuïtie was heel helder. Dit zorgde voor een totale kortsluiting in mijn hoofd. Wat moet je met een pijnlijke knie in een yogaschool? Het was onlogisch, en toch voelde het antwoord juist heel duidelijk en kloppend.

De weg naar de bron

Ik volgde mijn ingeving en zocht naar een yogaschool die voldeed aan mijn westerse plaatje. Tevergeefs. Terug in het hotel hoorde ik mezelf ineens zeggen dat ik de oudste yogaschool van Varanasi zocht. Waarom de oudste? Ik had geen idee. Het floepte eruit voordat ik erover na kon denken.

Het zoontje van de hoteleigenaar hoorde het en zei dat hij me er wel naartoe zou brengen. Gelukkig maar, want ik had de plek zelf nooit gevonden. We gingen een huis binnen. Trap op (au, au), door iemands keuken. Nog een trap, nog een woonhuis, nog een keuken. Uiteindelijk, op de vijfde verdieping, zei het jongetje: “Hier zijn we.”

Daar stond ik dan. Ik had geen idee waar ik was. Toen hoorde ik iemand achter me zeggen: “Can I help you?” Ik draaide me om en zag twee yogi’s op de grond zitten. Ongemakkelijk vertelde ik dat mijn vraag misschien vreemd was, maar dat ik veel pijn in mijn knie had en het gevoel had dat ik hier moest zijn. Alsof mijn vraag volkomen normaal was, zei één van de mannen: “Loop maar even mee.”

Het ritueel

De ruimte leek meer op een garage dan op een yogazaal. De man vertelde dat hij eerst zou afstemmen om te voelen wie mij moest helpen. Ik zag lichte verrassing in zijn ogen toen bleek dat hij dat zelf moest doen. Hij nodigde me uit mijn ogen te sluiten en mee te gaan in zijn ritueel.

Ik begrijp dat dit bizar klinkt, maar ik voelde een diep vertrouwen. Hij legde stenen om me heen en sprak woorden die ik niet begreep. Na afloop vroeg hij me een rondje te lopen. De pijn was weg en mijn knie voelde lichter dan ooit.

De antwoorden vind je zelden in je hoofd

We raakten in gesprek over vorige levens en waarom deze pijn zich juist nu liet voelen. Voor velen een vreemd gesprek, voor mij de absolute waarheid van dat moment. Ik was niet op zoek, maar India vond mij.

Wat ik van deze reis heb meegenomen, is het diepe besef dat we vaak veel meer weten dan we met ons verstand kunnen verklaren. Onze ratio zoekt naar veilige, bekende oplossingen, terwijl ons lichaam of ons systeem vaak allang een andere weg aanwijst.

Soms moet je de weerstand van je omgeving negeren, door vreemde keukens lopen en heel veel trappen beklimmen om bij de kern te komen. Maar als je durft te vertrouwen op die innerlijke ‘kortsluiting’, kom je precies op de plek uit waar werkelijke verandering mogelijk is.

De belangrijkste antwoorden zitten vaak opgeslagen in je lichaam, wachtend tot je stopt met denken en begint met luisteren.

Warme groet,

Jessica

Vond je dit interessant? Lees dan ook:: [Wie ben jij als je jezelf bent? Over innerlijke waardigheid.]